Waarom ik het belangrijk vind dat je je eenzaamheid gaat aanpakken en

weer gelukkig gaat worden 

" Ik wist wel een ding en dat was dat ik niet langer mijn eenzaamheid aanvaarde als een gevolg van iets, maar mijn eigen verantwoordelijkheid was om dat aan te pakken".

Ruud

Teveel mensen in Nederland en in de wereld lijden op dit moment onder hun eenzame en ongelukkige gevoelens. Vele deskundigen, specialisten, wetenschappers en de overheid zijn zich hier gelukkig steeds meer bewust van. Ze zijn doordrongen van het feit dat eenzaamheid een virus geworden is die lastig te bestrijden is.

Ik heb in mijn leven verschillende fasen meegemaakt waarin gevoelens van eenzaamheid mij tegen de muur van het leven smeet en mij bij de keel greep, om pas veel later dan mij lief was, weer enigszins los gelaten te worden. Het ging om gebeurtenissen in mijn leven die helaas bij velen herkenbaar zullen zijn, niets nieuws onder de zon. Een kind -tijd met veel nare, onveilige en angstige ervaringen, een pubertijd waarin het vormen van mijn identiteit de kop in werd gedrukt door een aantal traumatische situaties.

Toen ik 30 jaar was gebeurde er echter iets prachtigs en totaal onverwachts, het was achteraf een inzicht die mijn leven na mijn 30e levensjaar definitief vormde en nog steeds doet. Lees hier wat er gebeurde

 

Ik begon mij, na deze gebeurtenis, mijzelf onder de loep te nemen, noem het maar een telescoop. Ik werd gedreven door zelfonderzoek, ingegeven door een onverzadigbare nieuwsgierigheid naar mijzelf en de gebeurtenissen waarvan ik dacht dat ze mij overkomen waren. Nu weet ik beter, maar in die fase was het allemaal mistig en vaag.

"

"Ik wist wel een ding en dat was dat ik niet langer mijn eenzaamheid aanvaarde als een gevolg van iets, maar mijn eigen verantwoordelijkheid was om dat aan te pakken".

Ik volgde vele opleidingen en trainingen die mij nieuwsgierigheid en interesse wekten. Ik werd er wijzer van, ik kreeg belangrijke inzichten waarom ik deed zoals ik deed, waarom ik keek hoe ik keek en wat ik daarbij voelde heel normaal was, maar het belangrijkste was dat ik handvatten kreeg door die inzichten.

 

Ik kreeg stapje voor stapje door hoe mijn brein en mijn gevoel werkte, hoe ik zelf kon kiezen welke kijk ik had op de wereld en de mensen om mij heen. Het inspireerde mij mateloos dat ik inzichten kreeg waarbij ik zelf kon en mocht kiezen om mijn leven in te delen zoals ik dat wilde.

 

20 jaar later, op mijn 50e werd ik definitief voor de leeuwen geworpen. Ik maakte de keuze om te stoppen met de relatie van mijn grootste liefde, echter met een niet te overzien gevolg van een zeer pijnlijke periode van absolute eenzaamheid. Ik vond het leven niet op dat moment niet meer waard om te leven. Ik voelde zogezegd ”levensmoe” en was werkelijk op weg om gehoor te geven aan de roep om er dan maar een einde aan te maken.

 

Eenzaamheid voelde dagelijks als een heet scherp mes dat door mijn boterzachte gevoel sneed en heel mijn leven in stukken leek te snijden, van ’s morgens vroeg tot aan het in slaap vallen was dat nare pijnlijke gevoel altijd bij en in mij.

Mijn leven veranderde toch, ondanks de dagelijkse pijnlijke gevoelens van eenzaamheid en verlatenheid. Ik hield het vol omdat ik rotsvast geloofde dat er aan ieder begin ook een einde zou zitten.  In de gebeurtenis op mijn 30e was ik al ervan overtuigd dat het leven gevierd mocht worden, maar dat tegenslag en verdriet daar ook bij hoorden. Deze overtuiging was wat me op de been hield. Ik voelde dat ik nog lang niet klaar was met mijn leven, maar alles stond nu "on hold" en had het voor nu even opgegeven.

 

Ik wist dat ik mijn gedachten die ik had over mijn (ongelukkige en eenzame) leven nog steeds kon aanpassen. Ik wist dit al langer, maar door de heftigheid van eenzaamheid wist ik niet meer wat ik wist. Ik had er gewoonweg geen verbinding meer mee. Ik was mijn weg kwijt.

Nieuwe mensen kwamen langzaam en voorzichtig op mijn pad, sommige tijdelijk en anderen bleven, maar ze waren nieuwsgierig naar mij en ze wilden een verbinding met mij aangaan, hoewel ik op dat moment echt niet de leukste persoon op aarde moet zijn geweest en verbinding voor mij een woord was uit een ander heelal. Ik was emotioneel niet bereikbaar en zichtbaar. Ik voelde me alleen en afgesloten, dus vertrokken mensen ook weer en dat was voor mij helemaal prima. Wat moesten ze toch ook met mij.

Ik ging (na veel twijfel) op retraite van 5 dagen van een spirituele leraar waar ik dacht het antwoord te vinden op al mijn eenzame problemen. Er waren 500 mensen op die retraite en ik geloof werkelijk dat ik mij nog nooit zo eenzaam heb gevoeld als daar. Ik vertrok met al mijn eenzame ellende onder mijn armen gedesillusioneerd naar huis".

Eenzaamheid bleef een dagelijks onderdeel van mijn leven, ik wist op den duur niet beter dan dat gevoel bij mij nieuwe leven hoorde en ging het accepteren als een gegeven. Het was oké dat het er was, maar ik accepteerde niet dat ik er nog langer door beperkt zou worden.

 

Ik wilde weer groeien en de lente ruiken, de zon voelen en me weer verbinden met mijzelf en met anderen. Ik was 54 en klaar voor een nieuwe start, samen met de acceptatie van mijn eenzame gevoelens en angsten om die pijn weer te voelen.

Eind 2019 ronde ik een professionele training af die volledig gericht was op het bestrijden van eenzaamheid. Ik wist toen niet dat dit mijn nieuwe weg zou worden op mijn ondernemers-pad ondanks dat ik dat in 2019 door een partnerschap aan te gaan dat met de beste intenties wel had geprobeerd. In januari 2020 was het duidelijk dat partnerschap op zakelijk niveau helaas niet klikte.

 

Een nieuwe leegte ontstond en zoals altijd stond eenzaamheid om de hoek al klaar om aan te vallen en mijn leven over te nemen. Ik wist het, ik zag het, maar nu voelde ik dat dit oké was. Ik was er niet langer bang voor, het zou mijn leven echt nooit meer over kunnen nemen.

Op een moment, een avond in januari 2020, heb ik me afgevraagd: “Wat wil je nu echt Ruud?” Het enige en het meest heldere antwoord kwam binnen, ik wilde gelukkig zijn, dat was alles. Simpel gelukkig zijn met mezelf, onafhankelijk, zelfstandig en blij met mijn leven, met mijn hond, mijn huis, mijn kids en vooral in verbinding zijn met anderen en de wereld.

Om gelukkig te kunnen zijn kan ik niets anders bedenken dan dat ik dat alleen kan in verbinding met anderen. Gezien en gehoord worden, gespiegeld worden, lol hebben samen en leren van de ander, daar word ik gelukkig van. 

 

Ik wil mij daarom onvoorwaardelijk verbinden met anderen, ten diensten staan met mijn verhaal, mijn kennis en verbonden met jou. Ik deel mijn ervaringen en verhaal, mijn inzichten en kennis met compassie en zonder oordeel met jou. Ik heb een onverwoestbaar geloof in jouw herstel naar meer verbinding en een diep verlangen om jouw daar in te ondersteunen.

Het is mijn verlangen, geloof en hoop voor jouw pad naar minder eenzame gevoelens die mij continue drijft om al het goede te doen voor jou. Jij die wil weten en leren hoe dat kan. Door deze persoonlijke sterke drive in mij werden de eerste stappen gezet op 15 mei 2020 om deze website te gaan bouwen in een stroom van liefde, geloof, hoop en verlangen.

 

Ik nodig je uit om inzicht en kennis te verwerven van het ontstaan van jouw eenzaamheid, praktisch en stapje voor stapje te leren om een nieuwe weg met meer verbinding in te slaan op weg naar Meer jou, Minder eenzaamheid, Meer Wij.

 

 

Alles is liefde

 

Je bent welkom

Ik ben er voor je

Altijd.

  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • YouTube Social  Icon
  • Pinterest Social Icon

Wil je meer info  en/of heb je vragen?

Bel of mail me gerust, ik ben er voor je

Perestraat 17

4462 E.C .Goes

M. 06 - 127 53 235

E. info@ruudkorsuize.nl